Alain Delon niyə bir dövrün gözəllik simvoluna çevrilmişdi?

Bəzi aktyorlar filmləri ilə, bəziləri isə yaratdıqları obrazlarla yadda qalır. Alain Delon isə hər ikisindən daha böyük bir iz qoydu: o, bir dövrün kişi gözəlliyi anlayışına çevrildi.

1960-cı illərdə Delonun ekranda görünməsi tamaşaçı üçün sadəcə yeni aktyorun təqdimatı deyildi. Onun kəskin üz cizgiləri, açıq rəngli gözləri, tünd saçları və sakit baxışları fransız kinosunun ən tanınan simalarından birini formalaşdırdı. “The Guardian” onu XX əsr kinosunun ikonalarından biri kimi xarakterizə edir və onun görünüşünün müxtəlif rejissorların yaratdığı fərqli obrazlarla xüsusi şəkildə tamamlandığını vurğulayır. 
 

Gözəllikdən daha çoxu...

Delonun cazibəsinin sirri yalnız xarici görünüşündə deyildi. Onun əsas fərqi soyuq və əlçatmaz görünüşü ilə zərifliyi eyni anda daşıması idi.

O, bir kadrda romantik qəhrəman, digərində isə təhlükəli cinayətkar təsiri bağışlaya bilirdi. Bu ziddiyyət onu tamaşaçı üçün daha maraqlı edirdi.

1960-cı ildə René Clémentin “Plein Soleil” filmində canlandırdığı Tom Ripley obrazı bunun ən yaxşı nümunələrindən biridir. Delon burada cazibədar, özünəinamlı, lakin təhlükəli bir gənci canlandırırdı. Film onun beynəlxalq səviyyədə tanınmasında mühüm mərhələyə çevrildi və BFI filmi klassik psixoloji trillerlər sırasında göstərdi.

Məhz bu filmdən sonra Delonun üzü artıq sadəcə aktyor siması deyil, ayrıca bir estetikaya çevrildi. Ağ köynəklər, klassik kostyumlar, gün eynəkləri və sadə saç düzümü onun obrazının ayrılmaz hissəsinə çevrilirdi. O, həddindən artıq səy göstərmədən baxımlı görünən kişi obrazını populyarlaşdırdı.

Delonun gözəlliyində ən diqqətçəkən məqam isə ziddiyyət idi. Onun siması eyni anda həm sərt, həm zərif, həm soyuq, həm də romantik görünə bilirdi. Xüsusilə sakit baxışları tamaşaçıda onun haqqında müəyyən sirr hissi yaradırdı. Bu xüsusiyyət sonrakı rollarında da onun əsas ekran silahlarından birinə çevrildi.

1960-cı ildə Luchino Viscontinin “Rocco and His Brothers”, 1963-cü ildə isə “The Leopard” filmlərindəki rolları Delonun yalnız xarici görünüşdən ibarət olmadığını göstərdi. O, fərqli xarakterləri canlandıra və eyni sima ilə tamamilə başqa emosional təsir yarada bilirdi.

Lakin onun karyerasının ən yaddaqalan obrazlarından biri Jean-Pierre Melvillein 1967-ci ildə çəkdiyi “Le Samouraï” filmindəki Jef Costello oldu. Boz trençkot, şlyapa, əlcək və demək olar ki, heç dəyişməyən soyuq ifadə Delonu kino tarixinin ən ikonik obrazlarından birinə çevirdi.

Delonun təsiri kino ilə də məhdudlaşmadı. Onun geyim tərzi və xarici görünüşü kişi modasına təsir göstərdi. Klassik kostyum, ağ köynək, trençkot və gün eynəyi kimi sadə elementlər onunla birlikdə xüsusi bir fransız zərifliyi anlayışı qazandı.

Onu fərqləndirən başqa bir xüsusiyyət isə kamera qarşısında az hərəkətlə çox şey ifadə edə bilməsi idi. Delon uzun monoloqlardan çox baxışları, susqunluğu və bədən dili ilə yadda qalırdı. Bu da onun gözəlliyini aktyor personasının bir hissəsinə çevirirdi.

Bəlkə də buna görə Alain Delonun siması konkret bir dövrün modası kimi köhnəlmədi. O, 1960-cı illərin aktyoru olsa da, onun yaratdığı obraz bu gün də kişi zərifliyi və klassik kino estetikası haqqında təsəvvürlərin bir hissəsidir.

Delon 2024-cü ildə 88 yaşında vəfat etdi. Arxasında isə yalnız filmlər deyil, bütöv bir estetik miras qoydu.

Çünki Alain Delon sadəcə gözəl aktyor deyildi. O, gözəlliyi baxışa, baxışı xarakterə, xarakteri isə kino mifinə çevirən simalardan biri idi.

Elmira Ağayeva