Qaraheybət susmur

Dörd il öncə Qaraheybətdə baş verən o qara gün hələ də yaddaşlardan silinməyib. Zaman keçib, təqvim dəyişib, amma itkilərin yaratdığı boşluq eyni qalıb. Bəzən elə hadisələr olur ki, illər də onların acısını yüngülləşdirə bilmir-Qaraheybət qəzası da belə günlərdən biri idi.

Bu gün həmin faciənin üzərindən dörd il ötür. O gün göy üzünün sakitliyi bir anın içində pozulub, neçə-neçə ailənin həyatı yarımçıq qalıb. Biz o gün təkcə bir qəza xəbərini eşitmədik-o gün öz işinə sədaqətli, ömürlərini xidmətə həsr edən insanların taleyini itirdik. Onlar adi insanlar deyildilər; onlar bu ölkənin göylərini, təhlükəsizliyini, sabahını qoruyanlardı.

Bu hadisəni xatırlamaq təkcə kədər deyil, həm də bir borcdur. Çünki hər böyük faciənin arxasında səssiz qəhrəmanlıq dayanır. Vəzifəsini yerinə yetirərkən həyatını itirən insanların xatirəsi sadəcə anım günləri ilə deyil, toplumun yaddaşı ilə yaşamalıdır.

Dörd il ərzində çox şey dəyişib-amma bir şey dəyişməyib: o insanların bizə buraxdığı ibrət. Hər dəfə göyə baxanda, hər dəfə bir təyyarənin səsi eşidiləndə bilirik ki, bu işin arxasında böyük məsuliyyət, risk və fədakarlıq dayanır.

Bu gün Qaraheybəti anmaq, həm də özümüzə bir sual verməkdir: Biz bu fədakarlıqları unutmadan, onların arzularını yaşada bilirikmi?

Qaraheybət sükutdadır, amma unudulmayıb. Bu gün onların ruhuna rəhmət diləmək, ailələrinə dəstək düşünmək və ən önəmlisi-bu faciədən götürülən dərslərin heç vaxt gözdən yayınmamasını arzulamaq günüdür.

Allah bütün şəhid və itirdiyimiz xidmət insanlarına rəhmət eləsin.

Qaraheybətin yaddaşı isə əbədi qalacaq!

Banuçiçək Məmmədova