Qürurla xatırlanan, göz yaşları ilə yazılan Zəfər

 

Bəzi tarixlər var ki, onları sadəcə təqvimdə qeyd etmirik. Hər dəfə xatırlayanda eyni qüruru, eyni həyəcanı, bəzən də sözlə ifadə edə bilmədiyimiz bir ağrını yenidən yaşayırıq. 8 Noyabr da məhz belə tarixlərdəndir. Bu tarix bir xalqın illərlə qəlbində yaşatdığı arzunun gerçəyə çevrildiyi, ümidin qələbəyə, gözləntinin Zəfərə çevrildiyi gündür.

Zəfər Gününü yalnız qazanılmış hərbi qələbə kimi dəyərləndirmək bu tarixin mənəvi ağırlığını ifadə etmək üçün kifayət deyil. Çünki bu Zəfərin arxasında illərlə yurd həsrəti ilə yaşayan insanların göz yaşları, doğma torpaqlarına qovuşmaq arzusu, anaların duaları, yarımçıq qalan xəyallar və ən əsası, canını Vətən yolunda fəda edən qəhrəmanlarımızın müqəddəs xatirəsi dayanır.

44 gün ərzində Azərbaycan xalqı bir yumruq kimi birləşdi. Hər kəsin ürəyində eyni arzu, dilində eyni dua vardı: Vətən qalib gəlsin! Cəbhədən gələn hər xəbər milyonlarla insanın qəlbində həm həyəcan, həm də ümid yaradırdı. Həmin günlərdə biz bir daha anladıq ki, Vətən sevgisi sadəcə söylənilən söz deyil. O, lazım gəldikdə hər şeydən keçməyi bacaran insanların əməlində, iradəsində və fədakarlığında yaşayır.

Ancaq hər Zəfərin arxasında bir ağrı da var...

​​​Bu gün azad səmalarda dalğalanan bayrağımıza baxarkən, həmin bayrağın kölgəsində uyuyan qəhrəmanlarımızı unutmamalıyıq. Çünki kimlərsə bu gün doğma torpağında rahat nəfəs ala bilsin deyə, kimlərsə öz nəfəsindən keçdi. Kimlərinsə arzuları yarımçıq qaldı ki, bütöv bir xalqın arzusu gerçəkləşsin. Bu səbəbdən Zəfər sevincimiz nə qədər böyükdürsə, şəhidlərimiz qarşısında daşıdığımız mənəvi məsuliyyət də bir o qədər böyükdür.

8 Noyabr həm də Şuşanın azadlığa qovuşduğu gündür. Mədəniyyətimizin beşiyi, Qarabağın tacı olan Şuşanın azad edilməsi tariximizin ən qürurlu səhifələrindən birinə çevrildi. Bir zamanlar həsrətlə xatırladığımız küçələrdə yenidən Azərbaycan bayrağının dalğalanması təkcə bir şəhərin deyil, bütöv bir xalqın yaddaşında silinməz iz buraxdı.

Bu gün Zəfərdən danışarkən yalnız keçmişə boylanmaqla kifayətlənməməliyik. Çünki Zəfər həm də gələcək nəsillərə ötürüləcək bir əmanətdir. Bizə düşən vəzifə bu tarixi unutmamaq, şəhidlərimizin xatirəsini yaşatmaq, azadlığın və müstəqilliyin dəyərini anlamaq, Vətənə sevgimizi yalnız xüsusi günlərdə deyil, hər gün əməyimizlə, biliyimizlə və davranışımızla göstərməkdir.

Bəlkə də Zəfərin ən böyük mənası budur: bir xalqın ümidini heç bir zaman itirməməsi, ən çətin anlarda belə sabaha inanması və öz taleyini yazmaq əzmindən vaz keçməməsi...

Bu gün bayrağımıza baxanda yalnız qələbəni deyil, o qələbəyə gedən yolda itirdiklərimizi də xatırlayaq. Çünki bu torpağın hər qarışında bir tarix, hər dalğalanan bayrağında bir qəhrəmanın əmanəti var.

Zəfər Günümüz mübarək!

Şəhidlərimizin ruhu qarşısında baş əyir, qazilərimizə ehtiramımızı bildiririk. Bu Zəfəri bizə yaşadanları unutmadıq, unutmayacağıq. Çünki bəzi qəhrəmanlar tarixə adını yazdırmır, bütöv bir xalqın yaddaşına əbədi həkk olunur.

Aişə Mustafayeva