Siyasətçi sosial şəbəkədə nə qədər görünməlidir? “Onlayn olmaq” siyasi üstünlüyə, yoxsa riskə çevrilir?
Bir vaxtlar siyasətçinin seçiciyə çatması üçün televiziya ekranı və qəzet səhifələri kifayət edirdi. İndi isə siyasi mübarizənin mühüm hissəsi sosial şəbəkələrə köçüb. Amma burada başqa bir sual yaranır: siyasətçi sosial mediada nə qədər aktiv olmalıdır?
Çünki “çox onlayn olmaq” da, sosial şəbəkələrdən uzaq qalmaq da siyasətçi üçün riskə çevrilə bilər.
Hər şey “Milibae” ilə başladı
2015-ci ildə Böyük Britaniyada o vaxtkı Leyboristlər Partiyasının lideri Ed Milibend sosial şəbəkələrdə gözlənilməz şəkildə populyarlaşdı.
17 yaşlı tələbə Ebbi Tomlinson Milibendi müdafiə etmək üçün “Milifandom” adlı onlayn hərəkat yaratdı. Gənc istifadəçilər onun şəkillərinə çiçək tacları və ürəklər əlavə edir, Milibendə romantik obraz qazandırırdılar. “#Milifandom” həştəqi qısa müddətdə trendə çevrildi.
Amma sosial şəbəkələrdəki bu populyarlıq seçki qələbəsinə çevrilmədi. Həmin il Leyboristlər seçkidə məğlub oldular.
Qələbə qazanan mühafizəkarların lideri Devid Kemeron isə nəticədən sonra bir cümlə ilə sosial medianın siyasi gücünün sərhədlərinə işarə etdi:
“Britaniya və Twitter eyni şey deyil.”
Bu hadisə siyasətçilər üçün mühüm dərsə çevrildi: internetdə viral olmaq hələ seçicinin səsini qazanmaq demək deyil.
İndi isə siyasətçilər sosial medianı tərk etmək istəmirlər
Aradan on ildən çox vaxt keçib və siyasətçilərin sosial media strategiyası artıq tamamilə dəyişib.
Britaniyada siyasətçilər Instagram, TikTok, YouTube və digər platformalarda seçicilərlə birbaşa ünsiyyət qurmağa çalışırlar. Rəsmi çıxışların yerini bəzən qısa videolar, memlər, gündəlik həyatdan görüntülər və hətta yumoristik paylaşımlar tutur.
Məsələn, baş nazir Endi Börnham və komandası sosial media üçün ayrıca prodüser, videograf və strateqlərdən ibarət komanda formalaşdırıb. Onun Instagram hesabında dünya liderləri ilə görüşlərdən tutmuş fermerlərlə və kampaniya iştirakçıları ilə görüşlərə, hətta maliyyə naziri Con Hili ilə meyxana qəlyanaltılarını sıraladığı yumoristik videolara qədər müxtəlif məzmunlar yer alır.
Strategiyanın məqsədi siyasətçinin yalnız dövlət adamı obrazını deyil, daha “insani” tərəfini də göstərməkdir.
Siyasətçi “influencer”ə çevriləndə nə baş verir?
Bu tendensiya yalnız bir partiya ilə məhdudlaşmır.
Mühafizəkarların lideri Kemi Beynoxun hökuməti tənqid edən və ya keçmiş baş nazir Kir Starmeri məsxərəyə qoyan videoları geniş yayılıb.
Reform UK lideri Naycel Farac isə Böyük Britaniyanın siyasi partiya liderləri arasında sosial mediada ən böyük auditoriyalardan birinə malikdir. Onun Facebook, Instagram, X, TikTok və YouTube platformalarındakı ümumi izləyici sayı milyonlarla ölçülür.
Şotlandiyada SNP uzun müddətdir sosial şəbəkələrdən siyasi kampaniyaların əsas vasitələrindən biri kimi istifadə edir. Uelsdə isə Plaid Cymru daha yumoristik memlərlə ciddi siyasi müsahibələri birləşdirərək yeni üslub axtarır.
Amma sosial media iki tərəfli qılıncdır.
Siyasətçinin öz hesabını özü idarə etməsi seçici ilə daha səmimi əlaqə yarada bilər. Lakin bunun ciddi riskləri də var.
Bir paylaşım saniyələr ərzində milyonlarla insana çata bilər. Eyni sürətlə yanlış anlaşılma, uğursuz zarafat və ya düşünülməmiş fikir də yayılır.
Üstəlik, sosial media alqoritmləri çox vaxt siyasi proqramın mürəkkəb detallarından daha çox emosional, mübahisəli və əyləncəli məzmunu önə çıxarır.
Beləliklə, siyasətçi seçiciyə çatmaq üçün sosial medianın dilini öyrənməli, amma siyasi fəaliyyətini yalnız həmin dilə uyğunlaşdırmamalıdır.
Çünki internetdə ən çox görünən siyasətçi mütləq ən çox səs alan siyasətçi deyil.
2015-ci ilin “Milifandom” hadisəsindən bu günə qədər dəyişən əsas məqam isə budur: sosial media artıq siyasətin kənarında deyil, onun özünün bir hissəsidir. İndi siyasətçilər üçün əsas məsələ “onlayn olmaq, yoxsa olmamaq?” deyil.
Əsas sual nə qədər, necə və nə məqsədlə onlayn olmaqdır.
Elmira Ağayeva
