Bir səhnə işığı daha sönüb
Azərbaycan səhnəsinin yaddaşına həkk olunan hər bir sənətkar, əslində, zaman deyilən anlayışla mübarizə aparır. Onlar səhnəyə çıxanda yalnız öz rollarını oynamır, bir dövrün yaddaşını, bir xalqın nəfəsini, bir mədəniyyətin ruhunu da gələcəyə daşıyırlar. Xalq artisti Roza Cəlilova isə bu missiyanı həm zərifliyi, həm də sənətə sonsuz məhəbbəti ilə icra edən nadir insanlardan idi.
Onun vəfat xəbəri yalnız bir layiqli sənətkarın gedişi deyil, həm də Azərbaycan mədəniyyətinin bir parçasının susması deməkdir. Roza Cəlilova səhnəyə çıxdığı hər gün bir az daha çox sevilir, unudulmaz obrazları ilə tamaşaçının qəlbində özünə yer açırdı. Onun səsindəki ahəng, duruşundakı müdriklik, sənətə olan sadiqliyi onu həm sənət adamlarının, həm də geniş tamaşaçı kütləsinin əbədi yaddaşında yaşadan əsas səbəblərdir.
Səhnə üçün doğulan insanlar olur-onların baxışlarında işıq, sözündə çəkisi olan səmimiyyət, sənətə vurğunluq gizlənir. Roza Cəlilova da belə doğulanlardandı. O, oynadığı hər rolda həm qadının zərifliyini, həm də insanın daxili gücünü nümayiş etdirməyi bacarıb. Onun yaratdığı obrazlar sadəcə tamaşa xarakteri daşımır, insan həyatının aynasına çevrilib.
Bu gün onun gedişi bizi kədərləndirsə də, arxasında qoyduğu böyük irs, yetişdirdiyi tələbələr, sənətə verdiyi töhfələr yaşamağa davam edəcək. Sənətkarlar gedir, amma sənət ölmür-çünki sənət onların nəfəs aldığı, ruh verdiyi əsərlərdə yaşayır. Roza Cəlilovanın səhnədə yaratdığı işıq isə uzun illər itməyəcək, gələcək nəsillərin yolunu aydınladacaq.
Bir ömür boyu sənətə xidmət edənlərin gedişi ağır olur. Amma böyük sənətkarlar ölmür-onlar sadəcə səhnə arxasına keçir.
Banuçiçək Məmmədova
